Erabiltzailea
Gakoa

 Nola egiten da eztia?

Eztiaren prozesua  erleak lorea bisitatzen duenean hasten da.

                                

Loreek bere baitan eta toki jakin batzuetan nektarioak dituzte, erleak gerturatu daitezen. Nektarra bere mihiarekin xurgatzen duen bitartean polenaz zikintzen da eta gero polen hori beste landare batera eramaten du.

Erleak nektar hori zurrupatzen du eta bere eztarrian eramaten du, ondoren beste lore bat bisitatzen du eta horrela, irtenaldi bakoitzean, 1000-1500 lore bisitatzen ditu. 

                                    

Paparoa, hau da butxea, beteta duenean erlauntzera bueltatzen da. Erlauntzean beste erle batzuk ditu zain nektar hori jasotzeko. Nektar horrek oraindik ur gehiegi du (%75-80), beraz, erleak nertar tanta hori bere mihitik jaisten du, tantaren azalera handituz eta ura galaraziz. Ondoren tanta hori beste erle batek hartzen du eta prozesu bera egiten du. Prozesu honetan erleek entzimak eransten dizkiote nektarrari; inbertina entzima, besteak beste. Entzima honi esker nektarreko sakarosa, glukosa edo fruktosa bihurtuko da, hau da, azukre konposatu batetik hasita gorputzak zuzenki asimilatu ditzakeen azukrea egiten dute. Prozezu hau behin eta berriz egiten dute tanta bakoitzarekin, gutxi gora behera hamabi alditan.

                                                   

Nektar hori prest dagoenean, abaraskako gelatxo batean sartzen dute, baina oraindik ez da eztia guztiz eratu, oraindik ur gehiegi du. Orain eztia lehortu egin behar da; horretarako hegalak mugituz erleek erlauntzaren barruan aire korronteak sortzen dituzte, eta aire horrekin lehortzen dute eztia. Ezti horrek %18 baino ur gutxiago duenean prest dago, eginda dago.

                   

Eztia prest dago baina horrela utzita ura jasotzeko joera du, beraz erleek hau gertatu ez dadin gelatxoari operkulu izeneko argizarizko tapatxo bat jartzen diote eta horrela babestuta uzten dute. Hau egingo ez balute eztiak berriz inguruko ura hartu edo xurgatuko luke eta mindu egingo litzateke.

                                      

Eztia dagoeneko prest dago jateko. Nahiko ezti dagoenean, erlezainak gelatxo operkulatuaz beteriko abaraskak hartu, laban batekin operkuluak kendu eta gero abaraska zentrifugagailuan sartzen du.

Zentrifugagailuaren biren eraginez eztia gelatxoetatik ateratzen da abaraska gehiegi puskatu gabe.

Eztia gelatxoetatik ateratzen da eta zentrifugagailuko paretetan jo eta gero azpiko iturri batetik ateratzen da.

                         

Eztia iragazi eta bidoi batzuetan jasotzen da eta eztia astuna denez, geratu diren argizari zatitxo txiki guztiak gorantz joaten dira. Hemen bi aste inguru egoten da.

Azkenik, eztia, bidoi hauek azpialdean duten iturri batetik, poteetan sartzen da. Eztia prest dago guretzat.

                            

Eztiak ez du inongo tratamendu ez fisikorik, ez kimikorik behar kontserbatzeko, azukre asko baitu.

Eztiak kristalizatzeko joera du baina horrek ez du esan nahi txarra dagoenik, berezko prozesu naturala baita eta eztia horrela jan behar da. Ezti hauek sardexka batekin nahastea nahikoa izaten da zertxobait mehetzeko. Nahiz eta guztiz likido ez geratu, erraz manipula daiteke krema sendo bat bailitzan, baina eztia ez berotu inolaz, bestela bere entzimak, bitaminak… desnaturalizatuko genituzke, propietate guztiak deusestuko genituzke, eta zaporea nahiz usaina aldatuko litzaizkioke.

         

Marka komertzial batzuk eztia beti likido egoteko eta errazago ontziratzeko, eztia berotu egiten dute eta ondorioz, erabat suntsitzen dute. Berotzeko beste arrazoi bat eztiaren jatorriaren ez jakintasuna da. 
Proba bat egin; begiratu etiketetan. Askotan zera jartzen du:"Procedencia: Paises comunitarios y extracomunitarios".
Beraz nongoa da

  Eztia/Nola egiten da